Dowiedz Się O Swojej Liczbie Aniołów

Jaki był oryginalny język Biblii?
Chrześcijaństwo

Jaki był oryginalny język Biblii?

Biblia jest jedną z najbardziej wpływowych ksiąg na świecie, a jej oryginalny język był przedmiotem wielu dyskusji. Oryginalny język Biblii uważa się za hebrajski, aramejski i grecki.

hebrajski

Stary Testament został napisany w języku hebrajskim, który był językiem starożytnych Izraelitów. Uważa się, że większość Starego Testamentu została napisana w języku hebrajskim, z niektórymi fragmentami w języku aramejskim.

aramejski

Aramejski to język semicki, którym posługiwali się Żydzi w czasach Jezusa. Był to język Żydów w czasach Jezusa i był używany w niektórych częściach Starego Testamentu.

grecki

Nowy Testament został napisany w języku greckim, który był językiem Cesarstwa Rzymskiego. Grecki był językiem klas wykształconych w Cesarstwie Rzymskim i był językiem pisarzy Nowego Testamentu.

Podsumowując, oryginalny język Biblii uważa się za hebrajski, aramejski i grecki. Każdy język ma swoje unikalne cechy i niuanse i każdy przyczynił się do bogactwa Biblii.

Pismo zaczęło się od bardzo prymitywnego języka, a skończyło na języku jeszcze bardziej wyrafinowanym niż angielski.

Językowa historia Biblii obejmuje trzy języki: hebrajski ,koinelub wspólna greka i aramejski. Przez wieki, żeStary Testamentzostał skomponowany, jednak język hebrajski ewoluował i zawierał funkcje ułatwiające czytanie i pisanie.

Mojżesz usiadł, aby napisać pierwsze słowa Pięcioksiąg , w 1400 r. p.n.e. Dopiero 3000 lat później, w 1500 r. n.e., cała Biblia została przetłumaczona na język angielski, czyniąc dokument jedną z najstarszych istniejących ksiąg. Mimo swojego wieku chrześcijanie uważają Biblię za aktualną i przydatną, ponieważ jest ona natchnione Słowo Boże .

Hebrajski: język Starego Testamentu

Hebrajski należy do grupy języków semickich, rodziny starożytnych języków żyznego półksiężyca, która obejmowała akadyjski, dialekt Nimrod w Księdze Rodzaju 10 ; Ugarycki, język Kananejczyków; i aramejski, powszechnie używany w imperium perskim.

Hebrajski był zapisywany od prawej do lewej i składał się z 22 spółgłosek. W swojej najwcześniejszej formie wszystkie litery biegły razem. Później dodano kropki i znaki wymowy, aby ułatwić czytanie. W miarę rozwoju języka dodano samogłoski, aby wyjaśnić słowa, które stały się niejasne.

Konstrukcja zdania w języku hebrajskim może umieszczać czasownik na pierwszym miejscu, a następnie rzeczownik lub zaimek i dopełnienia. Ponieważ ta kolejność słów jest tak różna, zdania hebrajskiego nie można przetłumaczyć słowo w słowo na angielski. Inną komplikacją jest to, że słowo hebrajskie mogło zastąpić powszechnie używane wyrażenie, które musiało być znane czytelnikowi.

Różne dialekty hebrajskie wprowadzały do ​​tekstu obce słowa. Na przykład, Geneza zawiera pewne egipskie wyrażenia while Jozue , Sędziowie , I Litość zawierać warunki kananejskie. Niektóre księgi prorocze używaj słów babilońskich, na które wpływ miało wygnanie.

Skok naprzód w przejrzystości nastąpił wraz z ukończeniem Septuaginta , 200 pne tłumaczenie Biblii hebrajskiej na język grecki. Ta praca obejmowała 39 ksiąg kanonicznych Starego Testamentu, a także kilka ksiąg napisanych później Malachiasza i przedNowy Testament. Gdy Żydzi rozproszyli się z Izraela na przestrzeni lat, zapomnieli, jak czytać po hebrajsku, ale mogli czytać po grecku, powszechnym języku tamtych czasów.

Grek otworzył Nowy Testament dla pogan

Kiedy pisarze biblijni zaczęli pisać ewangelie I listy , porzucili hebrajski i zwrócili się do popularnego wówczas języka,koinelub pospolity grecki. Grecki był językiem jednoczącym, rozpowszechnił się podczas podbojów Aleksandra Wielkiego, którego pragnieniem była hellenizacja lub szerzenie kultury greckiej na całym świecie. Imperium Aleksandra obejmowało obszar Morza Śródziemnego, Afrykę Północną i część Indii, więc język grecki stał się dominujący.

Grecki był łatwiejszy do mówienia i pisania niż hebrajski, ponieważ używał pełnego alfabetu, w tym samogłosek. Miał również bogate słownictwo, pozwalające na precyzyjne odcienie znaczeniowe. Przykładem jest Grek cztery różne słowa oznaczające miłość używane w Biblii.

Dodatkową korzyścią było to, że Grecy otworzyli Nowy Testament dla pogan, czyli nie-Żydów. Było to niezwykle ważne w ewangelizacji, ponieważ greka pozwalała poganom na samodzielne czytanie i rozumienie ewangelii i listów.

Aramejski dodał smaku Biblii

Chociaż nie stanowił on większej części pisma biblijnego, język aramejski był używany w kilku częściach Pisma Świętego. Język aramejski był powszechnie używany w imperium perskim; po wygnaniu Żydzi sprowadzili aramejski z powrotem do Izraela, gdzie stał się on najpopularniejszym językiem.

Biblia hebrajska została przetłumaczona na język aramejski, zwany Targum, w drugim okresie świątynnym, który trwał od 500 r. p.n.e. do 70 rne To tłumaczenie było czytane w synagogach i używane do nauczania.

Fragmenty Biblii, które pierwotnie ukazały się w języku aramejskim, są Danielu 2-7; Ezdrasz 4-7; I Jeremiasz 10:11. Słowa aramejskie są również zapisane w Nowym Testamencie:

  • Piasek Talitha(„Panno lub dziewczynko, wstań!”) Ocena 5:41
  • Epafata(„Otwórz się”) Mk 7:34
  • Eli, Eli, pozwól mi powiedzieć(wołanie Jezusa z krzyża: „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?”) Mk 15,34 Mateusz 27:46
  • Abba('Ojciec') Rzymianie 8:15; Galatów 4:6
  • Maranatha(„Panie, przyjdź!”) 1 Koryntian 16:22

Tłumaczenia na język angielski

Pod wpływem Cesarstwa Rzymskiego wczesny kościół przyjął łacinę jako język urzędowy. W 382 r. n.e. papież Damazy I zlecił Hieronim wydać łacińską Biblię. Praca w klasztorze w Betlejem , najpierw przetłumaczył Stary Testament bezpośrednio z języka hebrajskiego, zmniejszając możliwość popełnienia błędów, gdyby użył Septuaginty. Cała Biblia Hieronima, zwana Wulgatą, ponieważ posługiwał się potocznym językiem tamtych czasów, została wydana około 402 r. n.e.

Wulgata była oficjalnym tekstem przez prawie 1000 lat, ale te Biblie były kopiowane ręcznie i bardzo drogie. Poza tym większość zwykłych ludzi nie umiała czytać po łacinie. Pierwsza kompletna Biblia w języku angielskim została opublikowana przez Johna Wycliffe'a w 1382 r., opierając się głównie na Wulgacie jako źródle. Po tym nastąpił Tyndale'a tłumaczenie w około 1535 i Coverdale w 1535 r. Reformacja doprowadziła do lawiny tłumaczeń, zarówno na język angielski, jak i inne języki lokalne.

Angielskie tłumaczenia w powszechnym użyciu dzisiaj obejmują Wersja króla Jakuba , 1611; Amerykańska wersja standardowa, 1901; Poprawiona wersja standardowa, 1952; Żywa Biblia, 1972; Nowa wersja międzynarodowa , 1973; Today’s English Version (Biblia dobrej nowiny), 1976; Nowa wersja króla Jakuba, 1982 ; I Angielska wersja standardowa , 2001.

Źródła

^