Bhavana: wprowadzenie do medytacji buddyjskiej

Bhavana: wprowadzenie do medytacji buddyjskiej to obszerny przewodnik po praktyce medytacji buddyjskiej. Ta książka, napisana przez znanego buddyjskiego nauczyciela i autora, Bhante Henepola Gunaratana, zapewnia dogłębne spojrzenie na podstawy medytacji buddyjskiej. Obejmuje takie tematy, jak Cztery Szlachetne Prawdy, Ośmioraka Ścieżka, Trzy Charakterystyki Istnienia i Pięć Wskazań. Zawiera również praktyczne porady, jak rozwijać praktykę medytacyjną, takie jak tworzenie wygodnej przestrzeni do medytacji, rozwijanie regularnej rutyny medytacyjnej i kultywowanie uważności.

Dogłębne spojrzenie na medytację buddyjską

Bhavana jest doskonałym źródłem informacji dla każdego, kto chce dowiedzieć się więcej o medytacji buddyjskiej. Zawiera obszerny przegląd podstaw medytacji buddyjskiej, w tym historię i filozofię tej praktyki. Książka zawiera również praktyczne porady, jak rozwijać praktykę medytacyjną, takie jak stworzenie wygodnej przestrzeni do medytacji, wypracowanie regularnej rutyny medytacyjnej i kultywowanie uważności.

Jasny i przystępny styl pisania

Bhante Henepola Gunaratana ma jasny i przystępny styl pisania, który sprawia, że ​​książka jest łatwa do zrozumienia i przyjemna w czytaniu. Używa prostego języka, aby wyjaśnić złożone koncepcje i dostarcza pomocnych przykładów ilustrujących swoje tezy. Zawiera również pomocne diagramy i ilustracje, aby dokładniej wyjaśnić pojęcia.

Wniosek

Ogólnie rzecz biorąc, Bhavana: wprowadzenie do medytacji buddyjskiej jest doskonałym źródłem informacji dla każdego, kto chce dowiedzieć się więcej o medytacji buddyjskiej. Zapewnia kompleksowy przegląd podstaw medytacji buddyjskiej i oferuje praktyczne porady, jak rozwijać praktykę medytacyjną. Książka napisana jest jasnym i przystępnym stylem, dzięki czemu czyta się ją łatwo i przyjemnie.

Medytacja buddyjska przybiera różne formy, ale wszystkie z nich są bhawaną. Bhavana to starożytna dyscyplina. Opiera się częściowo na dyscyplinie historycznego Buddy, który żył ponad 25 wieków temu, a częściowo na jeszcze starszych formach jogi.

Niektórzy buddyści uważają, że nazywanie Bhavany „medytacją” jest niewłaściwe. Mnich i uczony therawady Walpola Rahula napisał:

„Słowo medytacja jest bardzo kiepskim substytutem pierwotnego terminuBhawana, co oznacza „kulturę” lub „rozwój”, tj. kulturę umysłową lub rozwój umysłowy. BuddystaBhawanawłaściwie mówiąc, jest kulturą umysłową w pełnym tego słowa znaczeniu. Ma na celu oczyszczenie umysłu z nieczystości i zakłóceń, takich jak pożądliwe pragnienia, nienawiść, zła wola, gnuśność, zmartwienia i niepokój, sceptyczne wątpliwości oraz kultywowanie takich cech, jak koncentracja, świadomość, inteligencja, wola, energia, zdolności analityczne, pewność siebie, radość, spokój , prowadząc ostatecznie do osiągnięcia najwyższej mądrości, która widzi naturę rzeczy takimi, jakimi one są i urzeczywistnia Ostateczną Prawdę, Nirwanę. [Walpola Rahula,Czego nauczał Budda(Grove Press, 1974), s. 68]

Definicja Walpoli Rahuli powinna odróżniać buddyjską medytację od wielu innych praktyk, które wpadają pod angielskie słowomedytacja. Medytacja buddyjska nie polega przede wszystkim na redukcji stresu, chociaż może to zrobić. Nie chodzi też o „doznawanie błogości” ani o wizje czy doświadczenia poza ciałem.

Therawada

Wen. Dr Rahula napisał to w Buddyzm therawady istnieją dwie formy medytacji. Jednym z nich jest rozwój koncentracji umysłowej, tzwnie kończą(również pisaneSzamata) Lub samadhi . Powiedział, że samatha nie jest praktyką buddyjską, a buddyści therawady nie uważają jej za konieczną. Budda rozwinął inną formę medytacji, tzwvipassanaLubwipaśjana, co oznacza „wgląd”. To jest ta medytacja wglądu, Ven. Dr Rahula napisałCzego nauczał Budda(s. 69), czyli buddyjską kulturę umysłową. „Jest to metoda analityczna oparta na uważności, uważności, czujności, obserwacji”.

Mahajana

Buddyzm mahajany uznaje również dwa rodzaje bhawany, którymi są śamatha i wipaśjana. Jednak mahajana uważa, że ​​oba są niezbędne do osiągnięcia oświecenia. Co więcej, tak jak therawada i mahajana praktykują bhawanę nieco inaczej, tak różne szkoły mahajany praktykują je nieco inaczej.

Na przykład Tiantai (Tendai w Japonii) szkoła buddyzmu nazywa swoją praktykę bhawany chińską nazwązhiguan(shikan po japońsku). „Zhiguan” pochodzi od chińskiego tłumaczenia „shamatha-vipashyana”. Właśnie tak, zhiguan obejmuje zarówno techniki śamathy, jak i vipashyany.

Spośród dwóch powszechnie praktykowanych form zazen (Buddyjska Zen Bhavana), koan nauka często wiąże się z wipaśjaną, podczas gdy shikantaza („po prostu siedzenie”)pojawia siębyć bardziej praktyką śamathy. Buddyści zen generalnie nie są jednak skłonni do wpychania form bhawany do osobnych pudełek pojęciowych i powiedzą wam, że oświecenie wipaśjany powstaje naturalnie z bezruchu śamathy.

Ezoteryczne (wadżrajany) szkoły mahajany, w tym buddyzm tybetański, uważają praktykę śamathy za warunek wstępny wipasjany. Bardziej zaawansowane formy medytacji wadżrajany są połączeniem śamathy i wipaśjany.