Czy Harry Potter to chrześcijańska alegoria?

The Harry'ego Pottera książki były przez lata przedmiotem wielu dyskusji, a niektórzy twierdzą, że seria jest chrześcijańską alegorią. Chociaż z pewnością w książkach pojawiają się wątki chrześcijańskie, trudno jednoznacznie stwierdzić, że serial jest chrześcijańską alegorią.

Książki zawierają wiele elementów, które można by uznać za chrześcijańskie alegorie. Na przykład podróż Harry'ego Pottera w celu pokonania złego Lorda Voldemorta może być postrzegana jako metafora walki dobra ze złem, która jest powszechnym tematem w chrześcijaństwie. Ponadto postacie Dumbledore'a i Snape'a mogą być postrzegane jako reprezentujące odpowiednio Jezusa i Judasza.

Jednak są też elementy ksiąg, które nie pasują do chrześcijańskiej alegorii. Na przykład książki zawierają elementy magii i czarów, które zazwyczaj nie są kojarzone z chrześcijaństwem. Ponadto książki zawierają postacie, które niekoniecznie są dobre lub złe, ale raczej złożone i dopracowane.

Ostatecznie trudno jednoznacznie stwierdzić, czy książki o Harrym Potterze są chrześcijańską alegorią. Chociaż z pewnością w książkach są obecne pewne motywy chrześcijańskie, są też elementy, które nie pasują do chrześcijańskiej alegorii. Dlatego do czytelnika należy decyzja, czy seria jest chrześcijańską alegorią.

Kiedy chrześcijanie rozmawiają o książkach o Harrym Potterze autorstwa J.K. Rowling, najczęściej jest to narzekanie na nich – na przykład na używanie przez nich magii. Kilku chrześcijan twierdzi jednak, że książki o Harrym Potterze są nie tylko zgodne z chrześcijaństwem, ale w rzeczywistości zawierają ukryte przesłanie chrześcijańskie. Porównują książki Rowling z serią Narnia wg C.S. Lewisa czy książki Tolkiena , wszystkie dzieła przesiąknięte w mniejszym lub większym stopniu motywami chrześcijańskimi.

Alegoria to fikcyjna historia, w której postacie lub wydarzenia są używane zamiast innych postaci lub wydarzeń. Obie grupy łączy sugestywne podobieństwo, dlatego też alegoria jest często opisywana jako rozbudowana metafora.Narnia CS Lewisaserial jest oczywistą alegorią chrześcijańską: lew Aslan oferuje się zabić w miejsce chłopca skazanego na śmierć za swoje zbrodnie, ale następnego dnia powstaje ponownie, by poprowadzić siły dobra w pokonaniu zła.

Pytanie brzmi zatem, czy książki o Harrym Potterze są również chrześcijańską alegorią. Czy J.K. Rowling pisze historie w taki sposób, że postacie i wydarzenia mają sugerować niektóre postacie i wydarzenia kluczowe dla mitologii chrześcijańskiej? Większość konserwatywnych chrześcijan odrzuciłaby ten pogląd, a nawet wielu umiarkowanych i liberalnych chrześcijan prawdopodobnie nie uważałoby tego za prawdopodobne, nawet jeśli uważają książki o Harrym Potterze za zgodne z chrześcijaństwem.

Niektórzy jednak są przekonani, że książki o Harrym Potterze to coś więcej zgodne z chrześcijaństwem ; zamiast tego metaforycznie przedstawiają chrześcijański światopogląd, chrześcijańskie przesłanie i wierzenia chrześcijańskie. Poprzez pośrednie komunikowanie chrześcijaństwa, książki mogą zarówno pomóc obecnym chrześcijanom wzmocnić ich przekonania, jak i być może doprowadzić niechrześcijan do chrześcijaństwa, kładąc podwaliny pod przyjęcie chrześcijańskich doktryn.

Tło Harry'ego Pottera i chrześcijaństwa

Wielu przedstawicieli chrześcijańskiej prawicy postrzega książki o Harrym Potterze i wynikające z nich zjawisko kulturowe jako ważną kwestię w ich ogólnej „wojnie kulturowej” przeciwko nowoczesności i liberalizmowi. To, czy historie o Harrym Potterze naprawdę promują Wicca, magię lub niemoralność, może być mniej ważne niż to, co są postrzegane jako robiące; dlatego każdy argument, który może podać w wątpliwość popularne poglądy, może mieć znaczący wpływ na szersze debaty.

Jest możliwe, ale mało prawdopodobne, że J.K. Rowling nie ma intencji ani przesłania za swoimi historiami. Niektóre książki są pisane tylko po to, by były zabawnymi opowieściami, które podobają się czytelnikom i zarabiają pieniądze dla wydawców. Nie wydaje się to jednak prawdopodobne w przypadku opowiadań o Harrym Potterze, a komentarze Rowling sugerują, że ma ona coś do powiedzenia.

jeśli J.K. Rowling chce, aby jej książki o Harrym Potterze były chrześcijańskimi alegoriami i przekazywały swoim czytelnikom podstawowe chrześcijańskie przesłania, wtedy skargi chrześcijańskiej prawicy są tak błędne, jak tylko mogą być. Można by argumentować, że Rowling nie radzi sobie zbyt dobrze w przekazywaniu chrześcijańskich przesłań, przez co łatwo ją źle zrozumieć, ale argument, że celowo promuje czary a magia zostałaby całkowicie osłabiona.

JK Intencje Rowling będą również ważne dla niechrześcijańskich czytelników. Jeśli jej celem przez cały czas było stworzenie chrześcijańskiej alegorii, która stanowi podstawę do przyjęcia chrześcijaństwa jako takiego lub uczynienie chrześcijaństwa bardziej pociągającym psychologicznie, niechrześcijańscy czytelnicy mogą chcieć przyjąć taką samą ostrożną postawę wobec książek, jaką mają teraz niektórzy chrześcijanie. Niechrześcijańscy rodzice mogą nie chcieć, aby ich dzieci czytały historie mające na celu nawrócenie ich na inną religię.

Nic z tego nie jest jednak prawdą, jeśli opowieści wykorzystują jedynie motywy lub idee, które pojawiają się w chrześcijaństwie. W takim przypadku historie o Harrym Potterze nie byłyby chrześcijańskimi alegoriami; zamiast tego byłyby po prostu produktami kultury chrześcijańskiej.

Harry Potter jest chrześcijaninem

John Granger jest najgłośniejszym zwolennikiem idei, że historie o Harrym Potterze są tak naprawdę chrześcijańską alegorią. W jego książceSzukanie Boga w Harrym Potterze, obszernie argumentuje, że prawie każde imię, postać i wydarzenie w jakiś sposób wskazuje na chrześcijaństwo. Twierdzi, że centaury są symbolami chrześcijańskimi, ponieważ wjechał w nie JezusJerozolimana osiołku. Twierdzi, że imię Harry'ego Pottera nawiązuje do „Syna Bożego”, ponieważ Cockney i francuska wymowa Harry'ego to „Arry”, co brzmi jak „dziedzic”, a Bóg jest opisany przez Pawła jako „garncarz”.

Najlepszym dowodem na to, że za jej książkami stoją chrześcijańskie intencje, jest artykuł w Perspektywa amerykańska :

„Rowling początkowo obawiała się, że gdyby ludzie byli świadomi jej chrześcijańskiej wiary, zdradziłaby zbyt wiele z tego, co pojawi się w serialu. „Jeśli będę mówić o tym zbyt swobodnie”, powiedziała kanadyjskiemu reporterowi, „myślę, że inteligentny czytelnik — bez względu na to, czy ma dziesięć [lat], czy sześćdziesiąt — będzie w stanie odgadnąć, co będzie w książkach”.

Jeśli większa wiedza o jej chrześcijańskich wierzeniach skłoniłaby inteligentnego czytelnika do dokładnego odgadnięcia, dokąd zmierzają książki, to oczywiście fabuła całej serii o Harrym Potterze musi być w jakiś sposób inspirowana chrześcijaństwem. Musi być możliwe odwzorowanie ludzi i wydarzeń z Harry'ego Pottera na ludzi i wydarzenia z Ewangelii, a to oznacza, że ​​Harry Potter jest alegorią Ewangelii.

Harry Potter nie jest chrześcijaninem

Aby Harry Potter był chrześcijańską alegorią, musi być zamierzony jako taki i musi zawierać wyjątkowo chrześcijańskie przesłanie, symbolika i motywy. Jeśli zawiera motywy lub przesłania, które są częścią wielu wierzeń, w tym chrześcijaństwa, może funkcjonować jako alegoria dla któregokolwiek z nich. Jeśli ma to być chrześcijańska alegoria, ale nie zawiera wyłącznie chrześcijańskich motywów, to jest alegorią nieudaną.

Założeniem Johna Grangera jest to, że każda historia, która nas „dotyka”, dzieje się tak, ponieważ zawiera motywy chrześcijańskie, a my jesteśmy zaprogramowani, aby reagować na te tematy. Każdy, kto opiera się na takim założeniu, znajdzie wszędzie czające się chrześcijaństwo, jeśli będzie wystarczająco mocno się starał — a Granger bardzo, bardzo się stara.

Często Granger rozciąga się tak daleko, że można powiedzieć, że jest zdesperowany. Centaury istnieją jako podstawowe postacie w mitologii i nie można ich łączyć z chrześcijaństwem, chyba że przez najbardziej wyszukane rozwinięcie wyobraźni — zwłaszcza gdy nie robią niczego szczególnie podobnego do Chrystusa, aby uzasadnić stwierdzenie, że są odniesieniami do Jezusa wjeżdżającego do Jerozolimy.

Czasami powiązania, które Granger próbuje narysować między chrześcijaństwem a Harrym Potterem, są rozsądne, ale nieniezbędny. W Harrym Potterze są motywy poświęcenia dla przyjaciół i miłości triumfującej nad śmiercią, ale nie są one wyjątkowo chrześcijańskie. W rzeczywistości są to wspólne tematy w całym folklorze, mitologii i literaturze światowej.

Dokładne dane J.K. Przekonania Rowling są nieznane. Powiedziała, że ​​nie wierzy w magię „w sensie”, jak twierdzą jej krytycy, ani „w sposób”, w jaki jest przedstawiana w jej książkach. Może to po prostu oznaczać, że wierzy w „magię” miłości, ale może również oznaczać, że jej przekonania nie są takie same jak ortodoksyjnego chrześcijaństwa. Jeśli tak jest, traktowanie Harry'ego Pottera jako alegorii ortodoksyjnego chrześcijaństwa — tak jak to jest w przypadku książek o Narnii — może być błędne. Być może faktycznie pisze alegorię historii kościoła chrześcijańskiego, a nie samego chrześcijaństwa.

Rezolucja

Większość argumentów przemawiających za tym, że książki o Harrym Potterze są chrześcijańską alegorią, opiera się na bardzo cienkich porównaniach między książkami a chrześcijaństwem. Nazwanie ich „słabymi” byłoby dużym niedopowiedzeniem. Nawet najlepsze porównania dotyczą przesłań lub symboli, które pojawiają się w światowej literaturze i folklorze, co oznacza, że ​​nie są one unikalne dla chrześcijaństwa i dlatego są bardzo słabą podstawą do stworzenia chrześcijańskiej alegorii.

Gdyby to był J.K. Rowling cały czas zamierzała stworzyć chrześcijańską alegorię, co z pewnością jest prawdopodobne, biorąc pod uwagę jej wypowiedzi, wtedy będzie musiała coś zrobić, aby lepiej dopasować Harry'ego Pottera do chrześcijaństwa i chrześcijańskich przesłań. Jeśli tego nie zrobi, będzie to równoznaczne z nieudaną alegorią. Nawet jeśli to zrobi, będzie to prawdopodobnie słaba alegoria, ponieważ tak wiele wydarzyło się do tej pory bez wyraźnych powiązań z chrześcijaństwem.

Dobra alegoria nie zabije cię swoim przesłaniem, ale po pewnym czasie powiązania powinny zacząć się piętrzyć, a cel opowieści powinien stać się oczywisty, przynajmniej dla tych, którzy zwracają na nią uwagę. Tak jednak nie było w przypadku Harry'ego Pottera.

Na razie najbardziej sensowne byłoby więc stwierdzenie, że historie o Harrym Potterze nie są chrześcijańską alegorią. Wszystko to może się jednak zmienić w przyszłości. W ostatnich książkach może się wydarzyć coś, co ma wyraźnie bardziej chrześcijański charakter – na przykład śmierć i zmartwychwstanie samego Harry'ego Pottera. Jeśli tak się stanie, to trudno nie potraktować tych historii jako chrześcijańskiej alegorii, nawet jeśli na początku nie robią tego zbyt dobrze.